تقدیم به بانوی سه ساله ی کربلا که شاید سه ساله بود اما دردی سی ساله داشت
در آسمان دلم از تو ابر گریه فتاد
تو لطف بر دل نا مهربان من داری
چه گویم از تو ندانم تو از دل من گو
ز روز خلقتم اذن زبان من داری
سرم به کوی تو دارم بگو که سجده کنم
غلام حلقه به گوشم عنان من داری
زسیل اشک دو چشمم لبت کنم سیراب
نشان مادر قامت کمان من داری
قسم به سوخته پیراهن تنت گویی
که با غم نگهت قصد جان من داری
تمام حجم نگاهم پر از نظاره ی توست
تو از کدام ستاره نشان من داری
تو خود الهه ی شعری فرشته ی وحیی
چه احتیاج به کوته بیان من داری
دلم هوای تو کرده به خانه ات ببرم
خبر ز ناله ی ای دل امان من داری
شاعر: سپیده حسین زاده
وهابیون کافر فکر می کنند که با محاصره ی حرم یک طفل سه ساله می توان تیشه به ریشه ی محبان علی (ع) زد ولی نمی دانند که قَبرُهُ فی قلوبِ مَن والا ( قبرشان در دل ما شیعیان است ) .
مستان جام عشق که لاف از لقا زنند